Fantastisch. Dat was het woord voor mijn stabiele periode. Ik voelde me normaal. Kon me goed concentreren op mijn werk. Hield ook wel eens mijn mond dicht als ik ergens op wilde reageren.
Twee heidedagen waren voor mij waarschijnlijk een trigger. Ik dronk weliswaar keurig cola light terwijl collega’s borrelden. Ik ging op tijd naar mijn hotelkamer en liet mijn collega’s achter aan de gezellige bar.
Ik deed mijn best.

Toen ik na deze heftige dagen naar huis reed, was ik hyper. Mijn Lief incasseerde een continue woordenstroom toen ik hem belde. Ik probeerde thuis op tijd te stoppen met twitteren. Ik deed een dappere poging. Ik poetste mijn tanden terwijl ik mailde. Vergat het hele idee van mindfullness. Mijn laptop ging mee naar bed en keek op uitzending gemist naar family matters. Ik vergat de driehoek van Gedrag, Gedachten en Gevoel. Ik voelde me blij, waarom zou ik mezelf tot rust manen? Ik sprong mijn bed uit toen ik Lief thuis hoorde komen. We moesten de afgelopen dagen bijpraten. Dat betekent dat ik praatte, terwijl hij luisterde.

’s Ochtends sprong ik uit mijn bed. Ik liep hard, smeerde een snel ontbijt en maakte me klaar om naar mijn werk te fietsen. Op het werk was ik vrolijk. Ik groette iedereen vriendelijk gedag. Misschien deed ik het te hard. Te blij. Te leuk. Te.

‘Wanneer heb jij je controle weer?’, vroeg een Nietswetende Collega.
‘Wat bedoel je?’, huiverde ik.
‘Wanneer je weer naar je psychiater moet’.

Ik maakte me er lachend vanaf, terwijl Alwetende Collega’s me verschrikt aankeken.
Tijd om de signalen weer serieus te nemen. Ik waan mezelf saai en kom tot rust.
Het waren in ieder geval twee fantastische dagen. Doodnormale dagen. Misschien zijn het er de volgende keer drie.

Afbeelding: Walter Gallup

Geplaatst onder: Absoluut geen fictie op 6 February 2010 | 10 reacties. Reageer ook »

‘Hoe gaat het?’, vraagt Vriendin.
‘Goed’, zeg ik zonder te liegen.
‘Heel goed’.
‘…’
‘Normaal eigenlijk’, zeg ik dan.
Tevreden eten we alle M&M’s op die ze heeft meegenomen.

‘En ik voel me niet eens saai’, zei ik toen ik vanochtend met Lief onder de douche stond.

Geplaatst onder: Zonder rubriek op 31 January 2010 | 12 reacties. Reageer ook »

‘Hoe zit dat dan met je medicijnen, als je bipolair bent?’, vraagt een Collega die Mijn Grote Geheim nog niet zolang weet.
‘Hallo!’, roep ik geschrokken. ‘Wil je een feesttoeter? Kun je het meteen door het gebouw tetteren!’
‘Dacht je dat niemand dit wist dan?’, grinnikt hij. ‘Wou je het verborgen houden ofzo?’
Ik ben door zijn stomheid geslagen.

‘We kennen je toch’, zegt hij charmant.

Geplaatst onder: Absoluut geen fictie op 28 January 2010 | 3 reacties. Reageer ook »

‘Komt u voor de crisisopvang? U ziet er helemaal niet zo gek uit!’
De vrouw die voor me staat in de hal van de GGZ-instelling waar ik geregeld kom, kijkt me onderzoekend aan.  Haar ogen samengeknepen. Haar haar samengefrommeld op haar hoofd.
‘Dank u wel’, zeg ik vriendelijk.
‘Ze zeggen tegen u zeker dat u gek bent he!’

Inderdaad. Dat doen ze. Gelukkig zie ik er helemaal nog niet zo gek uit.
Dat scheelt.

Geplaatst onder: Waarheid met een lichte vleug fictie op 25 January 2010 | 11 reacties. Reageer ook »

Een verhuizing op het werk, een nieuwe plaats, relatief nieuwe collega’s.
Enthousiast kletsend ga ik de dag in. Mijn Collega reageert met ‘O ja?’ en ‘Leuk zeg’.
Intussen doe ik wat ik altijd al deed. Ik haal koffie, klets nog eens wat hier en daar. Totdat ik ineens de stem hoor van een relatief nieuwe collega in onze fijne kantoortuin.

‘Heb jij je pilletje wel gehad vanochtend?’

Geschokt kijken alwetende collega’s naar mij en de onwetende man. Hij heeft een spiegel in zijn hand. Een hele grote, waar ik mezelf in kan bekijken. Ik zie een vrolijke, jonge vrouw die nogal uit de toon valt tussen alle ambtelijkheid.
‘Vanwaar die vraag, Onwetende Collega?’, vraagt een collega die alwetend is schoorvoetend.
‘Ach joh’, doe ik snel in een poging grappig en relativerend te zijn. ‘Ik neem mijn pilletjes altijd ’s avonds in’.

Geplaatst onder: Waarheid met een vleug symboliek op 24 January 2010 | 7 reacties. Reageer ook »

Tentamens. Moeilijke gesprekken op school of rij-examens. Als er iets spannends in mijn puberleven gebeurde, brandde mijn moeder een kaarsje voor me. Ik denk dat het heeft geholpen, want ik heb mijn studie gehaald, mijn rijbewijs is binnen en mijn verkering nog steeds aan.

Er is een vriendin die ik nu even veel geluk gun. Brandt u hier ook een kaarsje voor haar?

Geplaatst onder: Zonder rubriek op 19 January 2010 | 2 reacties. Reageer ook »

Soms ben ik een muts. Ik vertel dan tegen andere mensen hoe het moet. Het leven. Dat je bijvoorbeeld eerst moet nadenken voordat je iets zegt. Eerst even je gedachten op een rijtje zetten voordat je reageert. Of ik zeg heel wijs dat je een uur voor het slapen gaan tot rust moet komen. Geen drukke dingen meer moet doen. Niet twitteren, sms’en en telefoneren. Of problematische gesprekken voeren. Koffie drinken. Je te buiten gaan aan zaligzoet. Kalmte zal je slaaprust redden.Gisteren deed ik alles verkeerd. Voor het slapen gaan voerde ik een ingewikkeld gesprek met Lief die ik toen helemaal niet zo snoezig vond. De ergernis had zich al opgebouwd waar Goede Vriendin bij zat. Nou vraag ik u. Dat kan nooit de bedoeling zijn van het leven.De kou was al snel uit de lucht, maar mijn gedachten niet. Die plopten als krokusjes door mijn hoofd terwijl ik nog uren nadat ik in bed stapte in de duisternis van onze slaapkamer keek.Af en toe ben ik inderdaad een muts. Een Manisch Uitzonderlijk Tegendraadse Snoeshaan.

Geplaatst onder: Absoluut geen fictie. Helaas niet! op 8 January 2010 | 16 reacties. Reageer ook »

Afgelopen maandag zou ik haar weer zien. Mijn psycholoog die ik laatst op een feestje bij mijn een goede vriendin trof. De psycholoog met wie het zo goed klikt en waar ik geen afscheid van wil nemen omdat we toevallig dezelfde vriendin hebben.Daar dacht zij ook zo over.Na een praatje van ‘wat is het toch apart dat we elkaar in dat deel van Nederland troffen’ en ‘dat verwacht je toch niet’, besloten we verder te gaan waar we waren gebleven in de cognitieve wereld van gedragstherapie. Heel professioneel.‘Hoe gaat het met je?’, vroeg ze. Dat doen ze, die psychologen. Ze vragen hoe het met je gaat en dan willen ze een antwoord.‘Gaat wel’, reageerde ik. Eigenlijk was ik meteen boos.‘Ik slaap hartstikke slecht en dat komt omdat ik geen Seroquel meer heb’.Ze wil iets zeggen, maar ik praat gewoon door.‘Dat heb ik toen al wel gezegd, tegen psychiater en SPV-er, maar nee hoor. Ik kon het gerust nemen. Daar zou ik echt geen slaapproblemen van krijgen’.Ik stop even om adem te halen.‘Ik vind het gewoon een kutstreek’, beëindig ik mijn monoloog.  Nou, kutstreek. Dat zei ik niet, maar het klinkt natuurlijk hartstikke stoer.Ik zei: ‘En toen dacht ik: ‘lekker dan’.’Dat vond ik wat netter klinken.

Psycholoog zet met mij de redenen van het slechte slapen op een rijtje. Ik denk natuurlijk dat het door de Seroquel komt. Natuurlijk. Dat zou ik ook doen (uhm.. ja. Leuke redenering Carice). Het kan ook komen door ouder worden. Die strepen we weg, want ik ben wel volwassen (duh) maar niet oud. Andere reden kunnen zijn: koffie drinken (1 punt), alcohol (don’t even do that) en stress (6 punten bij boosheid).Zumbadansen voor het slapen gaan is niet handig (oei) of andere vormen van sporten. Vrolijk zegt ze dat seksen voor het slapen gaan heel goed werkt. ’s Avonds zou mijn Lief juichen. Hij had dat al vaker gezegd. En ja, het werkt ook voor vrouwen.

Ik schrijf de reden van mijn wakker liggen toe aan het stoppen met medicatie. Mijn psycholoog laat me zien dat er meerdere redenen kunnen zijn. Slaappillen wil ik alleen in spoedeisende, urgente noodgevallen. Daarom volg ik de instructies van De Psycholoog op. ’s Avonds doe ik een uur voor het slapen gaan allemaal relaxte dingen. Geen twitter, hyves of weblog. Maar yoga, een warme douche en verse muntthee. Rustige seks en wierrook. Of hoewel. Laat die rustige wierrook maar weg.

De afgelopen nachten werd ik ’s nachts wakker, maar ik was niet hysterisch. Ik bleef rustig in bed liggen, ging desnoods even naar het toilet en dronk een flesje koud water.Nu ik weer wat gekalmeerd ben en minder boos over ‘De Kutstreek’, kan ik ook met mijn onderzoekershoofd beter nadenken.Andere verklaring voor mijn niet-slaapgedrag:- Door de lithium heb ik ontzettend veel dorst en drink ik veel water. Daardoor moet ik ’s nachts ook vaak naar het toilet. Door de Seroquel werd ik knock-out geslagen en sliep ik door met een blaas die op knappen stond. Nu word ik wél wakker en ga vervolgens boos liggen doen omdat ik niet kan slapen endathadiktochgezegd en watisditvooreenkutstreek.- Zonder Seroquel ben ik gevoeliger voor hypomanie. Wat doet men vooral níet bij hypomaan gedrag? Slapen. Ik dwing mezelf tot rust.